Layang Dongeng Sato Kewan

Layang Dongèng Sato Kewan Sapanunggalane

Tinurun Saka Têmbung Walônda Lan Têmbung Inggris Dening Tuwan Karêle Fradêrik Wintêr Ridêr saka Nedêrlan Sêleyo, Juru Basa ing Nagara Surakarta

Kaêcap ping sanga

Kaêcap Ing Kantor Pangêcapane Kangjêng Guprêmèn Ing nagara Batawi, Taun 1923.

--- [5] ---

1. Juru amèk iwak lan iwak cilik

Ana juru amèk iwak mancing ing pinggir kali. Barêng anibakake pancinge, ora antara suwe ana iwak cilik, saka kurang wiweka anyarap pancing, banjur kêna. Saka gêtêre marang gêgantunganing pêpasthèn, awit wus dicêkêl marang kang mancing, arêp dilêbokakê ing kêpis, anuli mêtu akale. Calathu angasih-asih marang kang mancing: dhuh kyai sanak, kula mugi sampeyan êculakên malih, awit taksih alit sapele ingatasipun sampeyan. Sampeyan mancing malih môngsa ngantosa dangu amasthi pikantuk sadasa, ingkang agêngipun ngungkuli kula. Kajêngipun kula agêng rumiyin benjing sampeyan wangsul, kula sampeyan pancing. Juru amèk iwak amangsuli: hèh kônca cilik, rungokna

Kidang lan Pak Tani

Srengenge durung ana sagenter dhuwure. Sunare gawe rasa anget ing awak sakojur. Apa maneh ing mangsa bedhidhing kaya saiki, sunare srengenge esuk banget dianti-anti amarga amung srengenge kang bisa ngilangake rasa adhem kang sawengi ngemuli anggone turu sakabehing makhluk ing salumahing bumi. Kalebu kidang kang mapan ana ing satengahe alas ing pucuk gunung.
Kidang wadon kuwi duwe anak cacah loro. Esuk iki kidang kuwi pamitan marang anak-anake saperlu golek pangan ing pategalan pinggir kali cedhak desa. Kidang kuwi kapeksa golek pangan ing sanjabaning alas amarga ing satengahing alas wis ora ana suket sing lemu-lemu sing bisa maregi wetenge lan bisa ndadekake banyu susune akeh. Kamangka banyu susu kuwi banget dibutuhake dening anak-anake. Kidang kelingan nalika dheweke mlaku-mlaku turut pinggir alas ngerti ana pategalan kang ditanduri lembayung. Ya papan kuwi kang bakal dituju dening si kidang.

WADER PARI LAN BANGO THONTHONG
Dening Arih Numboro

Sore kuwi ana bango thonthong tuwa saba ing sendhang cilik ing sacedhake wit gedhe papan anggone turu. Si bango thonthong keluwen jalaran sedina muput udane nggrejeh, dadi dheweke ora bisa golek pangan. Wektu kuwi sabenere isih riwis-riwis, nanging si bango thonthong nekad nyemplung ing sendhang jalaran wetenge ora kena disemayani maneh, njaluk diisi.
Hawa sing adhem njalari si bango thonthong minggrang-minggring anggone bakal nyemplung sendhang. Siji mbaka siji sikile dicemplungake kanthi alon. Panyawange banjur sebarake ing saindhenge sendhang. Rada sawetara panyawange si bango thonthong ora numbuk anane kewan banyu sing dadi pangane. Wader pari sing kulina ngambang ya ora ana katon.
“Apa padha kadhemen kaya aku iki, ya?” batine si bango thonthong. “Yen kaya ngene terus, aku bakal keluwen dina iki. Apa ya bisa turu yen weteng luwe?”